یادت هست وقتی شروع کردی چه قدر آشفته بودی فکر میکردی که دوباره این استاد هم مثل قبلی چندان رغبتی به بلند شدن از روی صندلیش ندارد و ... افکار بدی که احاطه ات کرده بودن.مثل این بود که چند گنجشک کوچک دارند دور سرت می چرخند و تو هاج و واج داری انها راتماشا میکنی ولی نه خوشبختانه هر گنجشک به لانه اش رفت و تو فهمیدی که این استاد مثل قبلی که نیست تازه بهتر از دیگری است نه تنها دوست دارد که با تمام خستگیش از روی صندلی بلند شود حتی گاهی از اوقات اصلا روی آن هم نمی نشیند. خوشبین شدی و با تمام قدرت و انگیزه ای بهتر شروع کردی ولی مشغله کاری و حوادث گوناگون که همیشه مثل شکارچی به دنبال صید میگردن، تور به دورت انداخته بودن و تو سعی میکردی با متانت از آن خارج بشوی .بعضی هایی که می توانستی را از لیستت حذف کردی وبعضی دیگر را به وقتی دیگر موکول کردی کمی وضع بهتر شد و.... امروز  چندان امیدی به خودت نداشتی ، این بر خلاف طرز فکرت بود ولی گویا بر تو چیره شده بود. شروعش کردی که به آن پایان بدهی و از خدا کمک خواستی زیرا او همیشه باور توست .به محل که رسیدی دوستان دیگر هم امید نداشتن ولی با لبخند تو خندیدند وبه آنها گفتی ناراحت نباشید حتی اگر هم پاسش نکنید فردا دوباره خورشید می درخشد و فردا دوباره آن بلبل شیطان آواز خواهد خواند پس چندان چیز هول انگیزی نخواهد بود بلکه می تواند شروعی دوباره باشد ... والان تو به راحتی از آن گذشتی وفقط یک مرحله دیگر مانده .آن هم توکل به خدا حتما آن نیز میگذرد .شرط رو باختی مگه نه؟